Părinteasca dimândare
Ne spregiură cu foc mare,
Fraț di mumă și di-un tată,
Noi, armâñi di eta toată.
Di sum plocili di murmințî
Strigă-a noșță buñi părințî:
„Blăstăm mari s-aibă-n casă
Cari di limba lui s-alasă.
Care-și-lasă limba lui
S-lu-ardă pira focului,
Si s-dirină viu pri loc,
Si-l'i si frigă limba-n foc.
El în vatra-l'i părintească
Fumeal'ia s-nu-și hărisească;
Di fumel'i curuñi s-nu baÈ™e,
Nat în leagăn si nu-nfașe.
Care fudze de-a lui mumă
Și di părinteasca-l'i numă,
Fugă-l'i dhoara Domnului
Și dulțeamea somnului!“